जाहिरात
Home >> Magazine >> Rasik
Change Magazine
 

Go to Page << Previous123456Next >>

 
Epaper
 
 
AÜ£fZSXeÀf   तू लोकसभेच्या निवडणुकीची उमेदवार म्हणून ‘आम आदमी पक्षा(आप)तर्फे परवा 3 एप्रिल रोजी अर्ज भरलास. तुझी ही सक्रिय राजकारणातली उडी पाहायला आणि तुला शुभेच्छा द्यायला आम्ही पाच-सहा जण तुझे वर्षानुवर्षांपासूनचे जवळचे हितचिंतक अर्थातच हजर होतो, मुलुंडच्या जिल्हाधिकारी कार्यालयापासून शंभर मीटर्सवर. वर्षानुवर्षे तुझी साथ केलेले, आंदोलनातले संजय मंगला गोपाळ (संजय मंग)सारखे कार्यकर्तेही पाठीमागे राहून सगळे काही सुव्यवस्थित पार पडेल, याची काळजी घेत होते. याखेरीज जनआंदोलनाच्या राष्ट्रीय समन्वयामुळे जवळ आलेले देशाच्या दूरदूरच्या भागातले कार्यकर्तेही तुला पाठिंबा देण्यासाठी जमले होते. शिवाय ट्रकसमोर शांतपणे भाषणे ऐकणारी, योग्य ठिकाणी योग्य त्या घोषणा देणारी, अत्यंत प्रभावित झालेली जनताही होतीच. त्यांचा उत्साह पाहून वक्त्यांपैकी कोणीतरी म्हटलेदेखील, की ही सभा उमेदवारीची न वाटता मेधा पाटकरांच्या विजयाचीच वाटते आहे! ते खरेही आहे. तुझ्या रूपाने ‘आपला हमखास निवडून येईल असा आणि ‘आपची सारी तत्त्वे व त्याशिवाय अधिक बरेच काही साकार करणारा एक खंदा उमेदवार मिळाला आहे, यात शंका नाही.   वर्षानुवर्षे चालणारे सामाजिक कार्याचे फार थोडे प्रवास दिशा न सोडता, वाटेत न भरकटता, कुठल्याही मोहाला बळी न पडता एकाच रोखाने केले जातात. अशा अपवादात्मक उदाहरणांपैकी तू एक आहेस. कामगार नेते वडील वसंत खानोलकर आणि सामाजिक कार्यकर्ती आई यांचा वारसा तुझ्या रक्तातच होता. विद्यार्थिनी म्हणून वक्तृत्वस्पर्धांमध्ये, नाटकांमध्ये चमकणारी तू अत्यंत स्वाभाविकपणेच टाटा स्कूल ऑफ सोशल सायन्सेसमधून एमएसडब्ल्यू झालीस. नंतर डॉक्टरेटच्या प्रबंधाकरिता संशोधन करण्यासाठी म्हणून तू नर्मदेच्या खोर्‍यात गेलीस. इथपर्यंतचा प्रवास करणारे हुशार आणि समाजाविषयी सजग असे समाजशास्त्राचे काही विद्यार्थी तोवर आम्ही पाहिले होते. मात्र खोर्‍यातल्या आदिवासींचे प्रo्न समजून घेतल्यानंतर, त्यांच्यावर नुसते प्रबंध लिहून भागणार नाही तर त्यांच्यात राहून, त्यांचे प्रo्न समजून घेऊन ते सोडवण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे, असे वाटणारी संशोधिका तोवर जगाने पाहिली नव्हती. पंजाबी ड्रेस घालून काम करणार्‍या तुला पाहून त्या भागातल्या दुढ्ढाचार्यांनी ‘यह छोरी तो तीन महिने मे भाग जाएगी असे भाकीत वर्तवले होते. मात्र, तीन महिने सोडाच; पण तीन वर्षे झाली तरी तू आदिवासींसाठी काम करायचे थांबवलेसच नाहीस. हा चमत्कार पाहून र्शद्धाळू आदिवासींनीदेखील तुला प्रत्यक्ष ‘नर्मदामैया मानले आणि तुझ्या व तुझ्या सहकार्‍यांच्या आधारावर ते भयमुक्त झाले.   हो, मधल्या काळात तू पंजाबी ड्रेसऐवजी साडी नेसू लागली होतीस. साडीवरून आठवले, पुण्याच्या एका कॉलेजात मी आंदोलनविषयक अभिवाचनासाठी गेलो असताना तिथल्या एका ‘भाजपीय प्राध्यापिकेने मला म्हटले, ‘टाइम्समधला मेधाच्या जलसर्मपणाचा फोटो पाहिला. कंबरेपर्यंत पाण्यात ती बुडाली आहे खरी, पण तिची साडी जरीकाठी आहे हो! म्हणजे बघा.. मी हसून म्हटले की, ‘हा तुमचा दृष्टिदोष आहे. कारण मेधा जरीकाठी तर सोडाच, पण सामाजिक कार्यकर्तीछाप पांढर्‍या साड्याही नेसत नाही. ती नेसते आदिवासींसारख्याच मळकट रंगाच्या साड्या-बहुधा त्यांच्याच बाजारात घेतलेल्या किंवा त्या स्त्रियांपैकीच कुणी कुणी प्रेमानं दिलेल्या! नुसत्या पेहरावाच्या बाबतीतच नाही तर आदिवासींच्या वेगवेगळ्या चालीरीती, त्यांची गाणी आणि मुख्य म्हणजे त्यांच्या अनेक भाषाही तू आत्मसात करून घेतल्यास.     3पान   4   ´ffWXf  d³fÜUO¯fbIYfa¨fe   रणधुमाळी सुरू आहे. आरोप-प्रत्यारोपांमध्ये मतदार पुरते गोंधळून गेले आहेत. मीही दिवसभर टीव्हीवरच्या बातम्या, चर्चा, भाषणे पाहण्यात गर्क. अशीच एक चर्चा बघता बघता कधी झोप लागली, ते कळलंच नाही. आणि अचानक एका स्वप्नामध्ये मी रमलो..   देशात नक्की काय चाललंय हे जाणून घ्यावं, या हेतूने प्रत्यक्ष महात्मा गांधीजी इहलोकी परतले आहेत. सोबत महादेवभाई देसाई व प्यारेलाल हे त्यांचे सेक्रेटरीही मुंबईतल्या मणीभवनमध्ये उतरले आहेत. हां हां म्हणता ही बातमी देशभर पसरली आहे. विविध मान्यवर, थोर समाजसेवक गांधीजींना गळ घालताहेत की, त्यांनी पंतप्रधानपदाच्या दावेदारांची सामुदायिक मुलाखत घ्यावी. नाही-होय करता अखेर गांधीजी तयार झाले. अण्णा हजारेंनी सूत्रसंचालन करावे व संभाव्य गर्दी लक्षात घेऊन हा सोहळा आझाद मैदानावर संपन्न व्हावा, असेही ठरले. महादेवभाईंनी सर्व उमेदवारांशी बोलून पंतप्रधान होण्यास उत्सुक असलेल्या, विविध पक्षांच्या 27 उमेदवारांची एक प्राथमिक यादी गांधीजींना दाखवली. गांधीजी संतापले. पक्षप्रमुखांशी स्वत: बोलले, तेव्हा ही यादी केवळ सात नावांवर स्थिरावली. मोदी, केजरीवाल, राहुल, नितीश, मुलायम, जया व मायावती असे हे सात जण. अण्णांनी नंतर ‘ममता हे आठवे नाव त्यात घुसडले..   आझाद मैदानावर एक छोटेखानी मंच उभारण्यात आला. मेळाव्याचे स्वरूप प्राप्त झालेल्या मैदानात बहुतांश पक्षांनी आपापले वातानुकूलित तंबू उभारले. तंबूपासून मंचापर्यंत गालिचे अंथरले. सर्वत्र घोषणाबाजी सुरू झाली. सामान्य प्रेक्षक भांबावलेले, पण गांधीजींना बघण्या-ऐकण्यासाठी उत्सुक. प्रचंड प्रमाणात पोलिस व मीडियावाले. लाइव्ह कव्हरेजसाठी जागोजाग स्क्रीन.   अखेर मुलाखतींचा अद्भुत सोहळा सुरू झाला. अण्णांनी ‘आपचा तंबू सोडून सगळीकडे बघत नमस्कार केला. गांधीजी व बाकी सर्वांचे स्वागत केले. गांधीजींनी बसूनच प्रास्ताविक करावे, अशी विनंती त्यांनी केली.   चष्मा सावरत गांधीजींनी सर्वांना नमस्कार केला. धिम्या स्वरात ते बोलू लागले, ‘‘देशवासियों, मी पाहतोय, सध्या विविध वाहिन्यांवर गेले काही दिवस त्याच त्याच चर्चा तिखट-मीठ लावून रंगविल्या जात आहेत. ‘गुजरात, दिल्ली व मुझफ्फरनगरच्या दंगली, विविध घोटाळे, गुजरात मॉडेल, मुल्ला-महंतांचे राजकारण, आझमखान व अमीत शहा यांचा मतदारांना हितोपदेश, त्यावर मुलायम सिंगांची ‘बलात्कारी तरुणांवर भूतदया ही फोडणी! अरे, जरा दुसर्‍याही काही तरी चर्चा घडवून आणा. महागाई, आरोग्य, शिक्षण, स्त्रियांना-मुलींना संरक्षण, आतंकवाद, देशाची स्वच्छ प्रतिमा, मजबूत अर्थव्यवस्था यासाठी नेते काय करू इच्छितात, याविषयी काही तरी चर्चा करा. असो. महादेवभाई, बोलवा आता एकेकाला. बरोबर नेमक्याच मंडळींना आणा म्हणावे. गर्दी नको.   महादेवभाई राहुल गांधींचे नाव उच्चारणार तोच, केजरीवाल आपल्या कंपूसमवेत झाडू उंचावत धावत येताना दिसले. गळ्यात मफलर, शाईने माखलेले कपडे व सुजलेले तोंड अशा अवतारातील केजरीवालांकडे, ओळख न करून देताच अण्णांनी पाठ फिरवली. मग गांधीजीच केजरीवालांकडे पाहून कडाडले, ‘‘तुम्ही कोण? आणि न बोलावताच इथे का टपकलात? आणि हा काय अवतार?   ‘‘एक वेळ तुम्हाला आज कोणी ओळखत नसेल, पण मला सगळे व्यवस्थित ओळखून आहेत. मी अरविंद केजरीवाल, दिल्लीचा माजी मुख्यमंत्री आणि मोदींचा कर्दनकाळ. मी शाईने बरबटलोय, ही त्यांच्याच गुंडांची कृपा! मी वाराणसीहून खाजगी जेटने जुहू विमानतळावर आलो, तिथून 300/400 रिक्षा करून, प्रत्येक रिक्षात 5/5 जण कोंबून कसेबसे इथे पोहोचलो. वाटेत मोदींचे गुंड दौती घेऊन उभे! ट्राफिक पोलिसांनी त्रास दिला, तो वेगळाच. या सगळ्यांना आत डांबलं नाही तर बघा. पण जाऊ दे, मला वेळ नाही. लगेच जेटने परत वाराणसी गाठायचंय.- केजरीवाल.   ‘‘बरं, काही विचारू का? गांधींनी विचारले.   ‘‘नको, मीच तुम्हाला विचारण्यासाठी ही 48 प्रo्नांची यादी आणली आहे. त्यांची प्रथम उत्तरे द्या, आम आदमी जवाब चाहता है. आणि उत्तरं नाही दिलीत तर ते प्रo्न मीडियापुढे ठेवीन. - केजरीवाल.   ‘‘वर भेटा, देईन मी उत्तरं फुरसतीने. आलाच आहात तर विचारतो, तुम्हाला पण पंतप्रधान व्हायचंय असं कळलं?- गांधीजी.   ‘‘तुम्हाला पण म्हणजे? मलाच व्हायचंय. आणि मुख्य म्हणजे, तो मोदी होता कामा नये. एक नंबरचा खोटारडा, भ्रष्ट आणि विकास कशाशी खातात ते माहीत नसलेला जातीयवादी माणूस. त्याला एकदा हरवलं की मी पंतप्रधान झालोच म्हणून समजा. केजरीवाल.   ‘‘पंतप्रधान होताच तुमच्या प्राथमिकता काय असतील? - गांधींनी विचारले.   ‘‘शपथविधी समारंभातच मी सर्व जनतेला वीज, पाणी व झाडू यापुढे फुकट मिळतील, असं जाहीर करीन. देशात मी आणि माझे सहकारी सोडल्यास बहुतेक सगळे भ्रष्टाचारी. त्या सगळ्या लोकांना जेलमध्ये डांबायचं म्हणजे, लाखो तुरुंग हवेत. आणि त्याकरिता लागणार्‍या जागा, मुख्यत्वे गुजरातमध्ये मिळतील. अदानी, अंबानी, टाटा, वाड्रा यांना ज्या जमिनी स्वस्तात मिळाल्या, त्या पहिल्या ताब्यात घ्यायच्या, त्यावरील कारखाने व इमारती तुरुंग म्हणून वापरायच्या. महिलांच्या बहुतेक समस्या त्वरित सोडवाव्या, या हेतूने ‘खापसारख्या लोकप्रिय सामाजिक संस्थांची मदत घ्यावी, असाही एक विचार माझ्या मनात सध्या घोळतोय. साध्या राहणीचा आदर्श घालून द्यावा, या हेतूने माझा निवास हा छोटेखानी असावा, त्यासाठी दिल्लीतील एखादं पंचतारांकित हॉटेल पुरे, असा माझा आग्रह असेल. आणि ऑफिस व पक्षाकरिता तशीच दोन हॉटेल्स.- केजरीवाल.   ‘‘तुमचा नम्रपणा व साधेपणा पाहून मी धन्य झालो! गांधीजीं उद्गारले व मिश्कील हास्य करीत ‘पुढच्या उमेदवारास बोलवा असे त्यांनी फर्मावले.   राहुल गांधींच्या नावाचा पुकारा होताच राहुल व सोनियाजींचे मंचावर आगमन झाले. ज्याचे काँग्रेसमधील बुजुर्ग पाय धरतात, त्या राहुलने प्रत्यक्ष वाकून आपणास नमस्कार केल्याने, गांधीजी सद्गदित झालेले दिसले.   ‘‘बापूजी, आपण दिल्लीच्या काँग्रेसभवनात का नाही उतरलात? अखेर काँग्रेस तुमचीच नाही का? सोनियांनी विचारले.   ‘‘कुणाची काँग्रेस? तसं तर स्वातंत्र्यानंतर लगेच काँग्रेस गुंडाळली जावी, हा विचार मी जवाहर व इतरांसमोर मांडला होता. माझे म्हणणे होते की, काँग्रेस हा पक्ष नसून ती एक चळवळ होती व स्वातंत्र्यप्राप्तीच्या उद्देशाने आपापले विचार, योजना मांडण्यासाठी तो एक मंच होता. वेगवेगळ्या विचारांचे पुढारी त्यात असल्याने सत्ताप्राप्तीसाठी एकत्र येताना त्यांच्यात संघर्ष होईल व पुढेमागे मोठी फाटाफूट होऊन काँग्रेसच्या नावाला बट्टा लागेल, असे मला वाटत होते. पण माझे कुणी ऐकले नाही. आजचा काँग्रेस पक्ष हा तुमचीच मक्तेदारी आहे, असं दिसतं. कदाचित यापुढे अध्यक्षपद वर्षानुवष्रे तुमच्याच घरी राहील. अशा वेळी तुमच्या काँग्रेसभवनात माझ्यासारख्या परक्या म्हातार्‍याची लुडबुड कशाला? मी आपला मणीभवनमध्येच बरा.-गांधीजींनी कानउघडणी केल्यावर सोनियाजी वरमलेल्या दिसल्या.   ‘‘असो, राहुलला पंतप्रधान व्हायचंय तर! पण राहुलच का? गांधीजींनी मृदु स्वरात प्रo्न केला. ‘‘त्या ‘कॅगने गेल्या दहा वर्षांत देशाचं विविध घोटाळ्यांमध्ये दहा लाख कोटींचं नुकसान झाल्याचं कोलीत विरोधकांच्या हाती दिलंय. माझा किंवा राहुलचा याच्याशी काय संबंध? त्यापेक्षा, गेल्या दहा वर्षांत आम्ही किती अभूतपूर्व विकास केलाय, ते बघा. देशाला दहा वष्रे एक थोर व स्वतंत्र निर्णय घेणारा खंबीर पंतप्रधान आम्ही दिला. शिवाय पक्के रस्ते, फ्लायओव्हर, हॉस्पिटल, शाळा, एअरपोर्ट, मोबाइल, घरे, मनरेगा सर्व केवळ आमच्यामुळे घडलं! तेही फक्त गेल्या दहा वर्षांत! तात्पर्य, या देशाचं भवितव्य केवळ आम्हीच व विशेषकरून, राहुल घडवू शकतो. सोनियाजींनी राहुलची बाजू मांडली.   ‘‘वा! फारच अलौकिक विचार आहेत तुमचे! गेल्या दहा वर्षांत देशात एवढी प्रगती झाल्याचं कळलंच नाही मला. पण राहुल स्वत: काहीच बोलत नाही?   ‘‘तो सध्या बीजेपीवर व विशेषकरून मोदींवर काय टीका करावी, याचाच ध्यास घेऊन राहिल्याने मीच तुमच्या प्रo्नांची उत्तरे देत आहे.- सोनियाजींनी सर्मथन केले.   ‘‘वेळ उरला तर भविष्यात आपण काय करू, झालेल्या घोटाळ्यांमधून देशाला सावरत विकास कसा करू, 60 वर्षांत न हटलेली गरिबी यापुढे कशी हटवू, हेही थोडे सांगण्याची तसदी आपण दोघांनी घ्यावी, असं मला वाटतं. तुम्ही जाऊ शकता..   3पान   4   ´ffWXf